تو بمان و دگران!

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران وای به حال دگران

میروم تا که به صاحبنظری باز رسم

محرم ما نبُوَد دیده کوته نظران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت

يادگاريست ز سر خلقه شوريده سران

شهریارا غم آوارگی و دربدری

شورها در دلم انگیخته چون نوسفران "شهريار"

.

.

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان

جان به غمهایش سپردم نیست آرامم هنوز